‘’Ging dat goed?’’,
vroeg de tandarts.
‘’Nee’’, zei ik, ‘’Stop ik wil overeind’’
Wat de tandarts mij leerde
—
Door: Kathleen
Al ongeveer 14 jaar lang zeg ik dat ik bang ben voor de tandarts, voor overgeleverd zijn aan iemand anders’ genade. En toen ik daar een paar dagen geleden weer lag, in die stoel, helemaal achterover gebogen voor mijn gevoel, en er weer iets misging met de verdoving, voelde het alsof er allemaal sloten van dicht naar open sprongen.
‘’Ging dat goed?’’, vroeg de tandarts. ‘’Nee’’, zei ik, ‘’Stop ik wil overeind’’.
Hij babbelde wat en ik zei ‘’Zeg maar niets want het dringt niet tot me door, ik moet deze paniek door’’.
Ik liet alles eruit, de tranen, de snelle ademhaling, en de tandarts wachtte af.
In minder dan een minuut was het gezakt en gaf ik aan dat we verder konden.
En terwijl hij nog een dosis verdoving gaf snapte ik precies waarom ik zoveel weerstand had bij het thema Overgave bij Neandii.
Ik had mij al eens overgegeven aan iemand, helemaal. En daar heb ik een hoge prijs voor betaald; mijn veiligheid.
Ik hield zo van gespierde mannen
Ik hield zo van gespierde mannen
Ik had echt wel een type
Totdat
ik mij tegenover één bevond, waarvan ik hield, en hij misbruik maakte van het feit dat hij zo sterk was, en ik niet.
Op een avond kwam ik thuis van een feestje
Hij had gedronken, was jaloers, en wilde mij bij zich houden
Ik was van hem, en niemand anders
Toen ik mezelf opsloot in de wc, om de politie of mijn moeder te bellen, geen idee wie het geworden zou zijn, en hij de deur open had gewrongen met een keukenmes en dat vervolgens naar mij gooide wist ik dat ik nooit meer niet sterk wilde zijn op deze manier.
Ik suste hem terwijl hij mijn bovenarmen samenkneep
Zo hard dat ik wist dat er blauwe plekken zouden komen
Hij zei dat ik hem dit niet moest aandoen
Dat ik niet weg mocht gaan
En ik vertelde hem en mezelf
Dat ik dat ook niet zou doen, rustig maar
Mijn liefste zoontje sliep boven, sliep gelukkig nog
En nadat ik daarvan verzekerd was
Kroop ik in bed met de man die het begin aanwakkerde
Van iemand die ik werd
waarvan ik niet wist dat ik dat was
Ik vergaf hem
En een tijdje was het goed en fijn.
Een donkere onderstroom die ik niet wilde erkennen was er ook, maar toch, het was fijn...vertelde ik mezelf.
We verhuisden naar een ruimer huis
Ik verfde 1 muur helemaal zwart
Toen weet ik dat aan mijn rebelse natuur
Want iedereen zei dat ik spijt zou krijgen
Nu weet ik dat ik mijn rouw op de muur had geverfd.
Wordt vervolgd…
Delen van deze gebeurtenissen haal ik nu langzaamaan weer boven.
Vandaar dat het nog niet af is. Sommige dingen weet ik niet meer of weet ik de volgorde niet meer van. Ik heb ze veilig weggestopt waar mijn warrior princess Xena ze bewaakt.
Zij is nu ook aan het leren dat ze niet meer zo hard haar best hoeft te doen om ze te bewaken, want ik kan ze nu dragen.
Dus het komt.
En wat de tandarts betreft, die angst heeft geen macht meer over mij. Als ik een incisie kan voelen en de schrik en paniek in minder dan een minuut er kan laten zijn en laten wegebben, is het ook niet meer nodig om dat verhaal nog verder te voeden.
Immers, als je vecht voor je beperkingen, mag je ze houden ;-)
Liefs, Kath
