Nu spreek ik mezelf uit, veel en vaak. Inmiddels is het een soort intern grapje. Wanneer iemand (meestal een nieuw iemand) een seksistische grap of opmerking durft te maken kijken ze eerst naar mij om te zien of ik diegene liefdevol direct op zijn plek zet. 

Ineens was ik de 40 jarige vrouw geworden die gekscherend feminist wordt genoemd en waar de jongere trainees stiekem naar opkijken. De vrouw waar ik zelf vroeger ook naar opkeek. Maar ik was ook moe. Moe van de toxische omgeving, van de politiek, van de manier waarop dingen ‘ nou eenmaal gaan’.

Mijn man zei een paar weken geleden ‘Lieverd, ik moet even met je praten’. 

‘’Ehm, oke’’, zei ik met mijn hart in mijn keel.

Het kwam erop neer dat hij gedurende de dagen dat ik voor de provincie werk met een hele andere vrouw te maken had ten opzichte van de rest van de week.

Tja, dat klopte wel.

En toen suggereerde hij of we niet wat aanpassingen konden maken in ons uitgavenpatroon om te kijken of we het een tijdje alleen van zijn salaris zouden redden. 

Out came the waterworks, ik moest zo hard huilen. 

Ik voelde me gezien in mijn worsteling, in mijn pijn, in alles. 

En voor het eerst sinds lange tijd kon ik weer ademhalen. 

Hij gunde mij alle tijd van de wereld om meer te gaan ondernemen, om de vrouwencirkels uit te breiden, om NLP trainingen te geven en mijn hart & passie te volgen, waar deze mij ook heen leidt.

Inmiddels heb ik vier weken geleden mijn laatste werkdag in loondienst gehad. En nu zou ik je willen vertellen dat alles meteen hunky-dory was. Dat was het niet. Het is een uitdaging om geen werkgever te hebben die mijn ritme bepaalt. Bij het zelf inrichten van mijn dagen verviel ik in uitstelgedrag, emotioneel eten en neerslachtigheid. Het gevoel geen doel meer te hebben. 

Ik heb Stranger Things bijna uitgekeken en 4 boeken uitgelezen terwijl ik continu een interne dialoog voer met mijn interne criticus over mijn gedrag. 

Lovely, really.