Mijn baarmoeder. Deze plek…  daar is zoveel gebeurd. Een plek van leven en dood. Een plek van donker en licht. Een plek van koud en warmte. Een plek van hemel en aarde. Een plek van leegte en vervulling. Een plek van verlies en ontmoeten.  Mijn Yoni, mijn baarmoeder. De plek waar ik 2 kindjes verloor en 2 kindjes het leven mocht geven. 

Ik mis haar, Lua, mijn kleine maanmeisje. Ik moest met 37 weken zwangerschap afscheid van je nemen. En nu 1.5 jaar later zit ik hier met een nieuwe baby op mijn borst terwijl ik tegelijkertijd voel hoe graag ik jou hier had gehad. Dat perfecte meisje. Bruine krulletjes. Stil in haar wiegje.  Ze huilde niet. Haar koude voorhoofd tegen mijn lippen wanneer ik haar kuste. Je vrolijke fladderende energie nog zo duidelijk voelbaar om mij heen. Maar als ik mijn ogen open deed was je daar niet. Het huisje van je ziel was leeg, je hartje was stil. 

Dat perfecte meisje met wie ik mezelf later als ze groter was samen zag yoni stomen. Dat perfecte beeld dat als sneeuw voor de zon verdween. 

Mijn lichaam schokt.  Stop! Ik wilde dit helemaal niet. Stop! 

Terwijl ik nog steeds zacht gesnurk vanuit de draagdoek hoor, veeg ik mijn snot af aan de rand van mijn wijde rok. Ik kijk naar beneden en ruik aan zijn haartjes. Daar ben je, Koa, het kleine ventje dat ik 10 weken geleden mocht verwelkomen. Mijn tranen landen op zijn zachte haartjes. 

Dat niet perfecte jongetje met de vrolijkste lach ooit en de liefste hoge geluidjes die mijn hart laten smelten. Kleine dikke spekbeentjes met kleine schattige voetjes, warm en levend. Hij huilt, soms krijsend en oorverdovend. Wordt altijd wakker op het moment dat ik net een slok van mijn zelfgemaakte chai wil nemen. Hij zuigt als een piranha aan m’n tepel en kotst vervolgens mijn net gewassen trui onder. Om vervolgens de mosterdgele warme spuitpoep door zijn merino wollen romper heen te voelen stromen op mijn schoot.

Niet perfect, maar wel levend, hier op aarde. Bij mij. Zijn warme voorhoofd tegen mijn lippen als ik hem kus. Een warme liefdesstroom door mijn buik. 

Ik voel hoe moe ik ben van 10 weken fulltime borstvoeding geven. Dag en nacht. Mijn zitbotjes beginnen pijn te doen op het hout van de stoomkruk, maar de warme stoom is nog zo fijn.