“Leuk hoor Mirre al die tools, maar hoe doe je dat met kinderen” vloek ik vanuit de bezemkast.
10 minuten eerder:
- “ Schat, ik heb nog eens nagedacht over het investeren in...”
- Ik roer in de saus. Kleuter speelt circus op de rand van de bank. Code: ALERT.
- “MAMA KIJK IK BEN PIPPI”
- “...dit zou 15% rendem...”
- “MAMAAAAAAA IK ROEP JE”. Nog alerter.
- Ik werp een wanhopige blik naar Man, een blik die helaas verloren gaat als een sok in dedroger.
- “...ent op kunnen leveren, oh die ene colleg..”
- Een blik op Kleuter, dan naar Man of hij ziet wat ik zie? Code Oranje.
- “...a haalt winst uit vakanti..”
- “Schat, ze staat op de leuning...” Hij ziet het niet.
- “TADAAAAAA”
- “Schat?”
- “MAKEN JULLIE RUZIE?” Kak, Kleuter heeft de spanning gevoeld.
- Hij ongeduldig: “Jij bent stil als papa en mama praten”.
- “MIJN STEM MAG GEHOORD WORDEN” fijn; de dagelijke affirmaties werken.
“ZIEN JULLIE NIET DAT IK BEZIG BEN”
- Man vast in kindstuk wil reageren; De druppel. Code Rood is officieel bereikt. Ik gooi woest de
spatel neer, “ZIEN JULLIE NIET DAT IK BEZIG BEN” en probeer met Rustige Stem te zeggen
dat ik even een Momentje nodig heb. Eindstand: Kleuter in de fik, manlief overstuur en
natuurlijk totaal geen Momentje, want net als ik me uit wanhoop verstopt heb in de bezemkast,
staat kindlief al wanhopig op de deur te bonzen en te krijsen. Als ze de deur open doet terwijl ik
De Handscream doe, barst zij in huilen uit. En is papa natuurlijk weer niet in staat de boel te
redden.
Welkom in de avondspits. Ofwel Happy Hour, waar cortisol en adrenaline cocktails over de bar
vliegen like nobody’s business. Ik ben er weer ingetrapt.
Ik hoef je niet uit te leggen dat voorafgaand aan dit moment, 10 soortgelijke avonden, PMS, gebrek aan Me Time, ‘Eeuwige Twijfel Over Mijn Doel Op Aarde’-gedachtes,
boodschappenlijstjes, kindliefs ontwikkeling en teveel Doomscrollen gingen. En natuurlijk. Die Me Time. De Holy Grail. En: de overtuiging dat als je tijd met je kinderen doorbrengt, deze ten koste gaat van jezelf. Dat je mee moet spelen (met stom speelgoed), uitjes
moet verzinnen (waar iedereen overprikkeld van terugkomt) en ALLES in het teken staat van je
kinderen. “Als ze naar bed zijn, dan kan het”. Grapje zeker Gerda, want mijn energie heeft tegen die tijd officieel de chat verlaten.
“Als je nou vroeger opstaat?” Om nog eerder op te dag in te storten?
“Een oppas voor een extra dag ademruimte?” Van welk geld? Plus ik weet niet hoe het bij jullie zit, ik kan eigenlijk nog steeds niet goed ‘productief’ uitrusten of me-timen op de dagen zonder Kleuter omdat ik al anticipeer dat ze terug komt. Resultaat; scrollen en appen, en vaker dan niet; retail therapy. (Ja Gerda, ik weet het; er zijn heus nuances)
Er moet toch een manier zijn waarop je je kind meeneemt in verbindend spel terwijl jullie samen
blijven reguleren, jouw practices zelf doet en die tegelijkertijd meegeeft? Hoe mag het eruit zien
als je met je selfcare niet meer hoeft te wachten tot je kind slaapt of er even niet is? Hoe stappen
we uit die paniek over de tijdgebrek en de tijd dat ze jong zijn die voorbijvliegt en kruipt tegelijk?
Een wijze sister, you know who you are, zei ‘Vertragen om te Verdragen’. En toen kwam er ruimte
voor inzichten:
1. ECHT SPELEN; (JA JIJ OOK, MAMA/PAPA)
“Mama zullen we met de Lego?” Cringe. Nee! Zoethouden dan?
Hier neemt waarschijnlijk je programma van ‘niet willen teleurstellen’ het over.
“Ik kom zo! Begin maar vast!”.
Ik trok een kaartje, en kreeg een divine uitnodiging om te connect met ‘kinderlijke
nieuwsgierigheid’. Ik keek naar het speelgoed wat we hadden in huis en pakte wat ik zelf leuk
vond om mee te spelen. Wat vond ik vroeger leuk? Dit vroeg van me dat ik ook naar Kind keek
met dezelfde nieuwsgierigheid. Wie is ze als persoon? Wat zijn haar wensen, waar wordt ze blij
van? Mag mijn eigen programma met aannames over haar die vaak de verbinding verbreken, even
uit?In het verlengde hiervan ontdekte ik dat alles eigenlijk spelen kan zijn. Je kind wil gewoon
verbonden zijn met je. Dus of het nou puzzelen of samen yoni stomen is, dansen om de spanning
uit je lichaam te laten of een kleurplaat maken, kaartjes voor elkaar trekken uit je lievelings
orakeldecks of met poppen spelen, een spelletje of lego, it doesn’t really matter wat je samen
doet. Dus; mag je even stilstaan bij wat echt voedend is in jullie samenzijn en dat uitvergroten?
2.IN HET NU:
Ik merkte dat ik heel veel weerstand voelde bij het moeten meebewegen met haar wensen.
Kinderen zijn niets ontziende spiegels en trekken ons meedogenloos mee in het nu. Precies waar
we als vrouwen mogen zijn en bewegen. Maar waar to do’s ons mijlenver vandaan trekken. Mag je
jezelf toestaan naar het Nu teruggebracht te worden en alsnog de regie houden over ‘wat’ er
gespeeld mag worden? En mag het een oefening zijn? Je hoeft niet gelijk weer PERFECT Tante
Zen te zijn en helemaal niet meer aan het avondeten te denken,(btw: ook een ‘invité to play’), kun
je toch je ‘zijn’ bij het moment houden? Kun je het verdragen om te vertragen?
3.OMDENKERS:
As we speak, en ik bij een knapperend haardvuur deze blog schrijf, is Kind zich aan het volsmeren
met krijt en stift. Mijn programma: “neeeeee, dit gaat er niet goed af, is slecht voor haar huid, ze
ziet er niet uit, zo kan ik haar niet meenemen om boodschappen te doen”. Kliederen? Of: is zij
helemaal ‘True to Nature’ als Divine Femine Being haar ware essentie aan het uitleven? Het
exploreren van Sacred Self Decoration? Zelf noemt ze het namelijk make-uppen.
Wat mag ik hier aankijken? Wat maakt het zo erg dat kinderen vies worden of ik? Waarom doe ik
niet mee? En is het ‘vies’? Of volgen kinderen simpelweg een eeuwenoude innerlijke wijsheid die
wij eruit willen saniteren met onze niet passende programma’s? Spelen is life. Down&Dirty en hoe
helend is dat?
4.GRENZEN MET LIEFDE:
Er komt altijd een moment dat je even wat voor jezelf doen. Waar mag ik mijn eigen grenzen
stellen dat ik ergens niet mee wilde spelen? Dat doen kinderen onderling ook. En wat is er dan
passend om in de verbinding te blijven? Want ik geloof dat kinderen vooral protest voelen bij het
vooruitzicht van de mogelijke disconnectie. Hoe kun je dichtbij jezelf en dichtbij ze blijven? Zelf
pak ik een boek en nodig ik haar naast me uit met haar eigen boek, of een luisterboek. Lees me
niet verkeerd, dit heeft een lange aanloop gehad. Mag iets geoefend worden? Steeds meer zie ik
Kleuter nu zelf ook iets voor zichzelf doen.
5. EHB-OVERWHELM: MAG HET SIMPEL?
Zie openingsscène. Natuurlijk lukt het niet altijd Ik zocht ook naar tools die me direct helpen
reguleren als het me toch allemaal te veel wordt. Mijn lichaam kan namelijk niet meer onthoord
worden. Zelfwerk heeft ervoor gezorgd dat ik een hele berg aan tools heb verzameld, maar die
lijken verdwenen naar de parallelle sokkendimensie op het moment dat ik de Big Overwhelm
enter. Dus. Mag het simpeler? Ik zet een liedje op. En ik dans. En ik beweeg net zo lang tot ik
weer kan lachen en gapen. En wie doet er mee en ziet jou jezelf reguleren like the Goddess-Bazin
die je bent? Spoiler; Je Kind.
Dit alles brengt me bij het vangen van de essentie van deze zoektocht naar de balans tussen Me-
time en spelen. Voor mij is het de ‘Sacred Art’ van je realiseren dat ALL THIS ‘Het Werk’ is. Dat je
prachtige tools uit alle programma’s en cursussen niks waard zijn als je ze niet kan toepassen in
de meest uitdagende situaties, namelijk thuis en in je relaties. En dat helend spelen hierbij helpt.
Want dit gaat veel verder dan spelen. Dit is op ‘Divine Level’ je kinderen klaarmaken voor een
nieuw universum terwijl je zelf heelt en rust.
P. S. Ik ben me bewust dat dit mijn realiteit is. Ik sta super open voor jouw verhaal en denk graag
met je mee en om. Find me on insta @haagsemoederyoga of @hannah_bathseba.
Ik ben Hannah. Je kunt bij mij terecht voor 1:1 healing yoga en reiki sessies. Op maat kan ik voor je
creëren op het gebied van moeder (en/of) kinderyoga en menstruatie cirkels met tieners.
Momenteel ontwikkel ik een aanbod op het thema van helend spelen, het zaadje groeit.